Angst als achtergrondmuziekje

Ik was bang dat het vliegtuig waarin we zaten gekaapt zou worden. Of dat er een massale vechtpartij zou uitbreken aan boord. Dat de metro zou blijven steken in de tunnel zonder licht aan het einde. Dat er een persoon met slechte bedoelingen de tram in zou stappen. De persoon die met een Scream masker op door de drukke menigte op de luchthaven liep, stelde me niet gerust.

Ik zou worden aangereden terwijl ik door de stad zou fietsen. En terwijl we in het zonnetje op een terras zaten, zou een persoon het vuur openen. Of ik zou stikken in een graatje van de heerlijke vis die ik at. Mijn kind zou verder moeten zonder moeder. Allemaal ongegronde angsten die door mijn hoofd gingen toen ik naar Valencia ging.

Eigenlijk heb ik elke dag dit soort gedachtes. Soms klein, soms groot. Onderweg naar mijn werk is elke tegenligger een potentieel gevaar die frontaal op me inrijdt. De haastige mensen die snel op plaats van bestemming willen zijn, zullen mij over het hoofd zien en ik zou op de kop in de vangrail belanden. En diegenen die tijdens het autorijden niet van hun telefoon kunnen afblijven, zouden de zijkant van mijn auto rammen waardoor ik met een ambulance afgevoerd moet worden. De rest van mijn leven zou ik doorbrengen als ‘kasplantje’.

Ik laat er geen dingen voor, maar de angsten zijn er altijd. Als een soort achtergrondmuziekje in mijn hoofd. Soms zie ik de krantenkoppen al voor me. Ik heb deze angsten ontwikkeld en ben er niet blij mee uiteraard. Naar mijn idee komt dit na het verliezen van jou en pap. ‘Wat heeft dat dan met jouw angsten te maken?’, vroeg D tijdens de vakantie. Waar ik trouwens een soort breakdown had omdat ik bang was… Het antwoord wist ik niet meteen. Ik wist alleen dat het zo was.

‘Angst na rouw is een normale reactie’, lees ik op internet. ‘Je kunt last krijgen van paniekaanvallen, overmatig piekeren en dwangklachten’, lees ik verder. Via Instagram vroeg ik een psycholoog waarom dit kan gebeuren en of ik niet gek ben. ‘Iemand verliezen is een hele ingrijpende gebeurtenis. Iedereen reageert daar anders op. De één heeft meer aanleg om somber te worden, de ander gaat hard in overdrive om niet te voelen en de ander wordt angstig.’ Ah fijn, ik heb ze alle drie…

Ze vervolgt: ‘Je kan dus heel verschillend reageren op een verlieservaring. Afhankelijk van je copingstijl, aanleg, opvoeding en karakter. Als je last krijgt van angst kan je bijvoorbeeld angstig worden nog meer mensen te verliezen, zelf ziek te worden of bang worden om mensen toe te laten uit angst voor verlies. Je kunt ook last krijgen van paniekaanvallen, overmatig piekeren of dwangklachten. Dat is helemaal niet gek.’

Ik dacht altijd dat rouw slechts enkele weken duurde en het leven daarna gewoon verder gaat. Zonder allemaal rare bij gevoelens of andere klachten. Maar oh wat heb ik dat onderschat… Slaap lekker lief zusje.