Een arm om hem heen

Toen ik pap vandaag wederom vertelde dat hij mijn vader was, vroeg hij wat voor vader hij dan voor me was. Iemand die gewoon dingen voor me regelde of iemand die mij ook echt verwekt had?

Pap was beide. Over gevoelens werd niet gepraat, geen idee of pap zich weleens verdrietig of boos voelde. En zo wist hij dat ook niet van mij. Hij was een vader die er gewoon was. Eentje die veel werkte, zorgde voor het geld en aan het einde van de dag aanschoof bij het avondeten. Soms had hij geen idee wat ik eigenlijk allemaal voor hobby’s had.

Geknuffeld werd er niet, althans, ik kan het me niet herinneren. We zeiden elkaar gedag met drie kussen op de wang. Maar het was goed, ik wist niet beter en heb er nooit problemen mee gehad. Hij was mijn lieve vader. Ik bewonderde zijn passie voor zijn vak, voor altijd wat nieuws willen leren, zijn kennis.

Als ik bij hem op bezoek ben, zit ik meestal in de stoel tegenover hem. Niet anders dan het altijd was, met enige afstand. Vandaag ging ik naast hem zitten en sloeg een arm om hem heen. Hij gaf me een aai over m’n hoofd.Het was minder ‘eng’ of vreemd dan ik dacht om zo dichtbij pap te zitten. Het liefst ben ik elke dag bij hem. Hij is zo lief en vriendelijk. Ik vraag me weleens af of de situatie met pap ons ook dichter bij elkaar had gebracht. Ik zal het nooit weten. Slaap lekker lief zusje.

Lees ook: Een emotionele dag