Beren op de weg

Als ik iets moet doen wat ik spannend vind, verschijnen er zo’n 347 beren op mijn weg. Ik heb dan even tijd nodig om deze te ontwijken of te accepteren dat ze er zijn. Binnen een half uur beslissen onder groepsdruk is dan niet handig. Dit gebeurde deze zomer op vakantie met een kleine breakdown tot gevolg.

We kwamen op een camping en na dagen regen scheen eindelijk de zon. En ze verhuurden kano’s. Reden genoeg voor de rest van ons vakantiegezelschap om meteen twee kano’s te boeken voor een tocht over de naastliggende rivier. Ja natuurlijk was dat een goed idee. Een leuke activiteit voor ons allen. Niemand bleek ook maar één seconde te twijfelen. Laat staan de beren te zien die ik zag.

De kano’s werden geboekt en intussen brak bij mij het zweet uit. Het had gestormd en flink geregend de afgelopen dagen. De rivier was ver buiten zijn oevers getreden. Wat als we vast kwamen te zitten? Wat als er weer een donderwolk zou verschijnen inclusief hoosbuien en onweer. De kano zou volstromen met water en wij zouden moeten zwemmen. Wat natuurlijk niet zou lukken in de sterke stroming. We zouden blauw aanlopen van de kou met alle gevolgen van dien. De stroming zou te sterk zijn en we zouden de afslag naar de camping missen. We zouden uiteindelijk met de stroom mee worden gesleurt en wie weet waar uitkomen. De kano zou vast omslaan in het kolkende water. En dan?! Allemaal beren die op me af kwamen.

Ik zat mezelf zó in de weg… De tranen liepen over mijn wangen en ik wist niet wat te doen. Ik wilde dolgraag mee, maar die beren zaten in de weg. Ik kon achterblijven maar dat wilde ik ook niet. Diep van binnen wist ik dat het heus wel goed zou komen.

D besloot met mij de kano’s te bekijken en dat hielp. Ze zagen er stabieler uit dan ik dacht. En áls ze zouden omslaan (wat praktisch onmogelijk was met dit soort kano’s) zou ik niet vast blijven zitten, je kon er gewoon uit.

Wat het voor mij niet makkelijker maakte was dat niemand (logisch ook) gevaar zag, ze hadden er juist zin in. En daardoor voelde ik me nog meer ‘niet normaal’. Ik zat mezelf zó in de weg…

Hoe het afliep? Ik besloot te gaan. We werden met een auto een paar kilometer stroomopwaarts afgezet. Ik stapte de in kano en het was de meest mooie tocht van 20 kilometer door de Zweedse natuur. Het water was zo stil als een spiegel, de zon scheen en er verscheen zelfs een regenboog. De afslag naar de camping was een eitje. Ik had deze tocht niet willen missen en ben blij dat ik ben gegaan. En uiteraard kwam ik geen enkele beer echt tegen…