Ik weet dat het niet kan. Je bent dood. En toch denk en hoop ik dat ik een berichtje krijg van mam. ‘Het gaat weer goed hoor, ze is wakker!’. Dat je me belt om je te verontschuldigen voor de flauwe grap.

Ik heb je gezien. Ik heb van dichtbij gezien dat je niet meer ademt. Ruim een kwartier heb ik er naast je op gewacht, maar het gebeurde niet. Ik heb van dichtbij gezien hoe dood eruit ziet. Ik heb je koele levenloze lichaam gevoeld. Maar iets in mij kan en wil het niet geloven en hoopt op een teken van leven. Raar hoe zoiets werkt. Slaap lekker lief zusje