Na een redelijke nacht word ik wakker en hoor de regen op het raam tikken. Ik check mijn telefoon, al doe ik dat liever niet. De berichtjes geven me steun maar trekken me ook direct weer naar de harde werkelijkheid. Ik lees twee berichtjes van praktische aard. ‘Heb jij nog ideeën voor de opbaring?’ en ‘Wil jij iets zeggen op de crematie?’. Ik wil er niet over nadenken. Maar het moet.

Ook moet ik nog een boeket bestellen en een lint. Ik Google naar rouwboeket en rouwlinten. Naar voorbeelden rouwteksten en aankleding opbaring. Ik wil dit niet maar het moet. Tranen lopen over m’n wangen. Met het dekbed veeg ik ze af.

Hoe kies je een rouwboeket? Groot of juist klein? Kleurrijk of rustig? Wat past bij de kist? Wat past bij de andere boeketten? Wat zet ik op het lint? Ik wil m’n telefoon in de hoek gooien. Ik wil onder de dekens kruipen en daar voorlopig niet onder vandaan komen. Maar ik moet. En dus bestel ik met tranen in m’n ogen een rouwlint en een boeket. Ik hoop dat je ze mooi vindt. Slaap lekker lief zusje.